امشب، بیست و سوم دی ماه هزار و چهار صد و چهار است، از ۱۸ دی ماه نه اینترنت داریم، نه خبری از اون بیرون به ما میرسه و نه خبر ما به اون بیرون میرسه، یک قرنطینه تمام عیار. جالب اینجاست که جو امنیتی عجیبی هم پیدا کرده کشور، حتی پیامک هم ارسال نمیشه، شبکه های داخلی (اینترانت) هم چندان پایدار و کاربردی نیست، قابلیت چت برای چند پیام رسان داخلی هم قفل شده و سایتهای زیادی هم فیلتر شده و از دسترس خارج شده است.

این قضیه خیلی عجیبه، عجیب تر از این هم عدم پاسخگویی مسئولان بی شرف است، کجای دنیا بخاطر عدم رضایت مردم از نحوه حکومت و اداره دولت، دسترسی افراد به حیاتی ترین چیزها از آنها دریغ میشود. ننگ بر کسی که با زور بخواهد حرفی به کسی بقبولاند، اگر سخنی پسندیده باشد، مقبول خواهد بود وگرنه نیازی به زور و اجبار نیست.

مشکلی که راه حلی آسان دارد ولی آدمی که کور است و راه سخت را انتخاب میکند! کاش میشد ذهنیت یک آدم را عوض کرد، کاش میشد بهش گفت عمو ممکنه طرز فکر تو غلط یا قدیمی باشه، ممکنه تصمیم های بهتری هم بشه گرفت، ممکنه جور دیگه ای هم فکر کرد و عمل و کرد و نتیجه گرفت. کاش میشد به انسان فهماند که ای انسان؛ بقیه انسانها هم مثل خودت حق زندگی دارند، تو تنها مخلوق خدا نیستی که بخواهی برای بقیه تصمیم بگیری، تو مثل هر کدام از این ۸۰ میلیون ممکنه خطا کنی، گاهی باید بیشتر از خودت به فکر دیگران باشی، تو مسئول ما بودی، تو منتخب ما بودی، تو برای ما بزرگ بودی.

خلاصه که تنها تفریح ما همین اینترنت بود، همین سرگرمی را هم از ما گرفتید، دنیا جای عجیبی هست و این چرخ، با اینکه بزرگه ولی به هر حال چرخه و میچرخه، به قول شاعر گهی پشت به زین و گهی زین به پشت.

به امید آزادی، آبادی و پیشرفت ایران.

چو ایران نباشد تن من مباد __  بدین بوم و بر زنده یک تن مباد